Wanneer voelt een relatie veilig?

Wanneer voelt een relatie veilig?

Het is geen eenvoudige vraag. Ik zal hem hier ook niet beantwoorden, maar wel gebruiken om stil te staan bij wat veiligheid voor jou betekent. Ik merk dat ik mezelf deze vraag regelmatig stel.

Er zijn vormen van gedrag die voor vrijwel iedereen onveilig zijn: geweld, schreeuwen, dreigen. Daarover bestaat weinig twijfel. Maar ik heb me ook vaak onveilig gevoeld op manieren die minder zichtbaar waren. Niet op mijn gemak, gespannen, terughoudend. Is dat dan ook onveilig? Of is het iets anders?

Wat me daarbij opvalt, is dat wat voor de één schuurt, voor de ander nauwelijks een probleem is. Veiligheid lijkt daarmee niet alleen te maken te hebben met gedrag, maar ook met de unieke behoeften van de persoon zelf.

Neem bijvoorbeeld groei. Wat als je wordt afgeremd in je behoefte om je te ontwikkelen, omdat je omgeving vindt dat het beter is vast te houden aan wat je hebt? Dat wordt vaak gedaan vanuit het idee van zekerheid. Maar is zekerheid hetzelfde als veiligheid?

Stel dat je de zekerheid hebt van een inkomen en een vaste leefstijl, terwijl er van binnen een verlangen leeft om te studeren of een andere richting op te gaan. Diezelfde zekerheid kan dan ook als benauwend worden ervaren. Niet per se onveilig in de klassieke zin, maar misschien wel beperkend.

Dat roept een andere vraag op: wat vraagt veiligheid eigenlijk van ons in relatie tot de ander? In hoeverre ben je bereid af te stemmen op de behoefte van je partner, ook als die schuurt met je eigen waarden of overtuigingen? En hoe blijf je daarover in gesprek zonder dat het escaleert?

Misschien heeft veiligheid minder te maken met het vermijden van spanning, en meer met de manier waarop je samen met verschil omgaat. Zonder jezelf te verliezen. Zonder de ander vast te zetten.

Wat betekent veiligheid voor jou?