Wanneer kies je voor de relatie, en wanneer kies je voor jezelf?

Wanneer kies je voor de relatie, en wanneer kies je voor jezelf?

Ik krijg deze vraag regelmatig. En eerlijk gezegd roept hij bij mij eerst een kleine verwarring op. Want hoe komt deze vraag eigenlijk bij jou binnen? Kies je niet altijd voor jezelf?              Is de  keuze voor een relatie werkelijk iets anders dan de keuze voor jezelf? Alsof je in een relatie zou moeten blijven die niet langer van jouw keuze is. Alsof je een relatie moet blijven dragen uit gewoonte, angst of afhankelijkheid. In mijn beleving werkt dat niet zo.

We zijn gelijkwaardig. En dat betekent ook dat we anders mogen kiezen. We veranderen door ervaringen, door groei, door inzicht. Wat ooit passend voelde, kan later gaan schuren. Maar blijven in een relatie vanuit angst voor verlies, zekerheid of afhankelijkheid is net zo goed een egocentrische keuze als vertrekken zonder afstemming.

De vraag raakt daarom aan iets anders dan hij op het eerste gezicht lijkt te doen. Niet aan jezelf versus de relatie, maar aan verbinding. Kies ik nog voor deze relatie? En zo ja: hoe verbind ik mij aan die keuze?

Een relatie vraagt dat je jezelf kunt geven aan wat je kiest. Dat je verantwoordelijkheid draagt voor wat jij inbrengt. Voor je aanwezigheid, je gedrag, je bereidheid tot afstemming. Alleen dan is er sprake van een echte keuze — voor jezelf én voor de relatie.

Wanneer een relatie onder druk komt te staan, wordt dat spannend. Dan is de verleiding groot om te ontsnappen, of juist om te verharden en te blijven doorstaan. Maar misschien ligt de beweging ergens anders. In het herijken van de verbinding. In het opnieuw onderzoeken: kiezen we hier nog voor, en wat vraagt dat nu van ons?

Een relatie is geen lot.

Geen gevoel dat je overkomt.

Het is een keuze.

Jouw keuze.

Ik ben benieuwd hoe jullie steeds opnieuw voor elkaar blijven kiezen.