Samen moe op de bank
John en Ineke zijn 44 en 47 jaar. Ze werken allebei hard en hebben twee kinderen van 13 en 11. Het leven draait. Het schema ook. Wie het eerst thuis is, kookt. De kinderen moeten weer door naar sport. Ineke traint voor een halve marathon met vriendinnen. John gaat met Johanna naar voetbal. Bart traint op het naastgelegen tennisveld. Tijdens de training doet John snel nog wat boodschappen voor de volgende dag. Rond acht uur is iedereen weer thuis. Douchen. Spullen opruimen. Wasmachine aan. Nog even helpen. Om negen uur is het eindelijk avond. Ze zetten hun favoriete serie aan. Als ze wakker blijven. Ze zitten naast elkaar op de bank. Kijken. Praten weinig. John dut weg. Ineke port hem even: “Nu opletten, dit is spannend.” Na de aflevering gaan ze naar bed. Diepe slaap. Om half zeven begint alles opnieuw. Geen ruzie. Geen drama. Gewoon doorgaan.
Wanneer ze bij mij zitten, zeggen ze dat “de jus uit de relatie is.” Ik vraag wat dat betekent. Niet meer van elkaar houden? Nee. Dat niet. Maar is houden van genoeg? Er valt een stilte. Dan de vraag: “Stel dat jullie hier samen weer uitkomen… zouden jullie dan bij elkaar blijven?” Na wat aarzeling: ja. Dan wel. De relatie draait dus nog. Zoals een goedlopend bedrijf. Beiden vervullen hun rol. Alles functioneert. Maar het contact met de mede-oprichter raakt op de achtergrond. Zo zie ik het vaak. De BV loopt prima. De directeuren doen wat nodig is. Maar de reden waarom ze ooit samen begonnen, krijgt steeds minder aandacht.
Wat doe je als je merkt dat de jus uit de BV verdwijnt, terwijl alles ogenschijnlijk goed loopt? Blijf je draaien op wat ooit werkte, maar nu niet meer voedt? Of word je weer actief in afstemmen, ontdekken, bewegen? Niet door alles om te gooien. Maar door weer te kijken: wat is hier nodig om elkaar opnieuw te ontmoeten? Hoe zie jij jouw rol daarin? En durf je daar weer verantwoordelijkheid voor te nemen?
